истомить
•
verb, perfective | ||||
| ||||
| imperfective: истомлять | ||||
| Future | ||||
| я | истомлю •![]() |
мы | истомим •![]() | |
| ты | истомишь •![]() |
вы | истомите •![]() | |
| он/она/оно | истомит •![]() |
они | истомят •![]() | |
| past tense | ||||
| он | истомил •![]() | |||
| она | истомила •![]() | |||
| оно | истомило •![]() | |||
| они | истомили •![]() | |||
| imperative | ||||
| ты | истоми •![]() | |||
| вы | истомите •![]() | |||
| verbal adverb | ||||
| verbal adverb | истомив •![]() | |||
| participle | ||||
| past active | истомивший •![]() | |||
| past passive | истомлённый •![]() истомлён • ![]() |
|||
